Verder kunnen gaan met je leven kan niet afhangen van wat een ander wel of niet doet. In de basis is het een keuze.
Je zit vast in bepaalde patronen van zelf sabotage maar die kan je (nog) niet zien (anders had je het wel anders gedaan). Dat kan met een heleboel dingen te maken hebben en is per persoon verschillend. Daar kom je pas achter als je eraan gaat werken.

Maar één ding heeft er altijd, bij iedereen mee te maken: en dat is zelfliefde.
Ergens – ook al roep je zo hard mogelijk van wel – hou je niet genoeg van jezelf om ook echt voor jezelf te kiezen. Dat weiger je in te zien want dat onder ogen komen doet pijn en is fucking moeilijk voor de meesten.

Zelfliefde begint namelijk niet met bubbelbaden en chocola. Het begint met onder ogen durven komen dat jíj verantwoordelijk bent voor je eigen geluk.
Wat de mensen om je heen ook doen.
Of het nou je moeder is die weigert om te zeggen dat ze trots op je is of je ex die je geen closure wil geven.

Ga je wachten tot ze ooit een keer wat doen of ga je genoeg van jezelf houden om de situatie te veranderen?

Schrijf je in!

Blijf op de hoogte van interessante informatie, tips en acties!

You have Successfully Subscribed!